1 ცოდვა ელაპარაკება უღმერთოს თავისივე გულის სიღრმეში: არ არის ღვთის შიში მის თვალთა წინაშე.
2 პირფერობით იტყუებს თავს, თითქოს ეძებს თავის დანაშაულს, რომ შეიძულოს ის.
3 ბოროტება და სიყალბეა მისი ბაგეების სიტყვები, მიტოვებული აქვს სიბრძნე და სიკეთის ქმნა.
4 უსამართლობას იზრახავს თავის სარეცელზე, უკეთურ გზას ადგას, ბოროტებაზე უარს არ ამბობს.
5 უფალო, ზეცამდეა შენი წყალობა, ცას სწვდება შენი ერთგულება.
6 სიმართლე შენი - ვითარცა მთები ღმერთისა, სამართალი შენი - ღრმა უფსკრულივით. ადამიანსა და პირუტყვს შენ იცავ უფალო.
7 რაოდენ ძვირფასია შენი წყალობა, ღმერთო, კაცთა შვილები შენს ფრთებქვეშ აფარებენ თავს.
8 დაპურდებიან შენი სახლის სიუხვით, შენს სიტკბოთა ნაკადებიდან შეასმევ მათ.
9 რადგან შენ გაქვს სიცოცხლის წყარო, შენი შუქით ვხედავთ სინათლეს.
10 სიკეთე გადმოღვარე მათზე, ვინც შენ გიცნობს და სიმართლე - გულით მართლებზე.
11 ნუ მოაღწევს ამპარტავანთა ფეხი ჩემამდე და ნურც ბოროტთა ხელი განმდევნის მე.
12 იქ დაეცნენ მოქმედნი უსამართლობისა, დაენარცხნენ და აღარ ძალუძთ წამოდგომა.