1 „სული შემემუსრა, ჩამიქრა დღეები, და გათხრილია საფლავი ჩემთვის.
2 ნეტავ ეს მქირდავნი არ მეხვივნენ თავს! მათი ურჩობით ღამეს ათევენ ჩემი თვალები.
3 მომხედე, შენვე გამიწიე თავდებობა შენს წინაშე. სხვა ვინ დამირტყამს ხელს ხელზე?
4 რადგან დახურე შენ მათი გული გონიერებისთვის, და ამიტომაც არ აღაზევებ მათ.
5 ვინც მეგობრებს ასმენს ანგარებით, მის შვილებს თვალები უნდა დაევსოთ.
6 ხალხის საიგავოდ გამხადა, და მათ დასაცინად ვიქეცი.
7 თვალთ დამიბნელდა დარდისაგან, და აჩრდილივით არის ჩემი სხეულის ასოები.
8 განცვიფრდებიან ამის გამო წრფელნი, და მართალი ურჯულოზე აღდგება.
9 დაიჭერს მართალი თავის გზას, და ხელწმიდა კაცი მეტად განმტკიცდება.
10 თქვენ კი, მობრუნდით, მოდით ყველანი, ბრძენს მაინც ვერ ვიპოვი თქვენს შორის.
11 ჩემმა დღეებმა განვლეს, ჩაიფუშა ჩემი ზრახვები – ჩემი გულის ფიქრები.
12 ისინი ღამეს დღედ აქცევენ, ახლოა ნათელი ბნელთან.
13 თუ ველი რამეს, მხოლოდ შავეთს – ჩემს სახლს. ბნელში დავაგე ჩემი ლოგინი.
14 ჩავძახე საფლავს: ‘შენ მამა ხარ ჩემი!’ ჭიას ვუთხარი: ‘დედაჩემი ხარ და ჩემი და ხარ!’
15 და სადაა ჩემი სასოება? ვიღა იხილავს ჩემს სასოებას?
16 თან ჩამომყვება შავეთში? და ნუთუ ერთად განვისვენებთ დამიწებულნი?”